Studeren, eindelijk. De zes lange jaren vol met nutteloze klote vakken en dito leraren zitten er op. Eindelijk mag ik gaan najagen wat ik als basisschool etter al ambieerde, een baan in de sportjournalistiek. Dat dit mij gaat lukken durfde ik vroeger al met zekerheid te zeggen. Ten eerste, omdat ik mezelf vaak schromelijk overschat. Ten tweede, omdat ik het op 10 jarige leeftijd al kon.

In de zomer van 2002 besloot ik om na elke wedstrijd van het WK van dat jaar een verslag te schrijven over de desbetreffende pot. Vol goede moed ging ik voor de tv zitten om de eerste wedstrijd (Frankrijk - Senegal) te aanschouwen. De scheids had maar net afgefloten of ik begon al driftig te pennen in mijn van oma gekregen schriftje. Ik schreef één kantje vol en ging daarna voldaan slapen.

In mijn enthousiasme las ik de volgende dag gelijk de verslagen van de echte sportjournalisten op het internet. Mijn verslag kwam nog niet echt in de buurt. Vastbesloten als ik was nam ik getergd plaats op de bank om de nationale helden van Ierland en Kameroen te bekritiseren. Snel maar goed doordacht knalde ik mijn beleving van deze wedstrijd weer in mijn schriftje om daarna gelijk mijn verslag weer met de betaalde journalisten te vergelijken.

Dat laatste had ik nooit moeten doen. Mijn zelfvertrouwen is nooit meer geweest zoals het daarvoor was. Mijn hele persoonlijkheid is getekend door deze actie. De oorzaak hiervan was dat mijn verslag precies leek op de andere verslagen. Ik voelde ineens een aureool boven mijn hoofd zweven. Mijn ego nam een gigantisch volume aan. Ik zou de allergrootste worden.

Nu begin ik met net zoveel enthousiasme als toen. Mijn ego is ook gebleven. Dat ik het gewenste niveau aankan weet ik al. Alleen dat ik de allergrootste ga worden weet ik met de kennis van nu niet meer zo zeker. Daarvoor is de verhouding kwaliteit/kwantiteit niet helemaal in orde. Hoewel er vaak wordt gesuggereerd dat kwaliteit boven kwantiteit gaat, denk ik niet dat ze me op basis van twee goede verslagen en een derde verslag met maar drie zinnen door laten gaan naar het tweede jaar. Mijn schriftje bleef de rest van het WK angstvallig leeg. Hard Times (Come Again No More)

De moraal van het verhaal: Als je een drumstel mee wilt nemen op vakantie heb je niks aan een laptoptas.