De conductrice vond een Telegraaf in de coupe. Ze vroeg of ik deze misschien wilde hebben. "Nee, dank u, ik kan lezen", zei ik vriendelijk. Ze bleef me even vreemd aankijken om vervolgens haar werk te hervatten.

Er stapte een jongen in de trein. Hij keek eens om zich heen. Links was eersteklas en rechts was eersteklas. Je zag hem even denken. Hij moest naar de tweede klas toe, maar hoe? Net toen hij de trein uitstapte om ergens met hopelijk een tweede klas in de nabijheid in te stappen, sloten alle deuren zich. Hij probeerde nog naar de volgende deur te sprinten, maar besefte gelukkig voor zijn eigen ledematen dat het een kansloze onderneming was. Wij reden weg en hij bleef verbijsterd op het perron staan. Hij besefte nog niet wat hij zichzelf had aangedaan. Ik denk dat hij na dat half uurtje wachten op station Oss-West wel doorkrijgt dat hij dit niet vaker moet gaan doen.

Na eerst een kwartier naar een vage Oekraïense dans, daarna naar een schreeuwende zichzelf zangeres noemende Poolse en vervolgens een half uur naar vreugdeloze balletjes graaiende bobo's te hebben gekeken, was de conclusie dat de openingswedstrijd van het EK Polen-Griekenland wordt. Ik kan niet wachten.

Tijdens college zat ik tussen twee Limburgers in. Natuurlijk het was deels mijn eigen schuld. Ik was namelijk zelf naast eentje gaan zitten. Ik had echter nooit verwacht dat er ook links van me een Limburger zou komen te zitten. Het gebeurde. Ik kende deze Limburger niet, maar de twee Limburgers elkaar jammer genoeg wel. Ondanks dat ik goed kon merken dat ze het Limburgs (en dan bedoel ik echt flink Duits Limburgs) zoveel mogelijk probeerde te mijden om mij ook nog van delen van de conversatie te laten meegenieten, konden ze niet voorkomen dat ik, toen het college was afgelopen, zo snel mogelijk de benen nam. In de bus naar huis zette ik mijn iPod op shuffle. Rowwen Heze. Het is een kwestie van geduld, rustig wachten op de dag, dat heel Holland Limburgs lult, dat heel Holland Limburgs lult. Ik heb de tijd.