Na eerst een kwartier naar een vage Oekraïense dans, daarna naar een schreeuwende zichzelf zangeres noemende Poolse en vervolgens een half uur naar vreugdeloze balletjes graaiende bobo's te hebben gekeken, was de conclusie dat de openingswedstrijd van het EK Polen-Griekenland wordt. Ik kan niet wachten.

Tijdens college zat ik tussen twee Limburgers in. Natuurlijk het was deels mijn eigen schuld. Ik was namelijk zelf naast eentje gaan zitten. Ik had echter nooit verwacht dat er ook links van me een Limburger zou komen te zitten. Het gebeurde. Ik kende deze Limburger niet, maar de twee Limburgers elkaar jammer genoeg wel. Ondanks dat ik goed kon merken dat ze het Limburgs (en dan bedoel ik echt flink Duits Limburgs) zoveel mogelijk probeerde te mijden om mij ook nog van delen van de conversatie te laten meegenieten, konden ze niet voorkomen dat ik, toen het college was afgelopen, zo snel mogelijk de benen nam. In de bus naar huis zette ik mijn iPod op shuffle. Rowwen Heze. Het is een kwestie van geduld, rustig wachten op de dag, dat heel Holland Limburgs lult, dat heel Holland Limburgs lult. Ik heb de tijd.

In de trein zat een violist. Niet in mijn coupe, maar omdat ik voor de verandering eens geen oortjes in had, kon ik horen dat er uit een nabije coupe iemand bezig was zijn vioolkunsten tentoon te spreiden. Het klonk niet eens onaardig. Sterker nog, ik vond het wel leuk. Ik moest even diep nadenken, maar kon uiteindelijk Elvis' It's now or never en andere klassiekers uit de zoetgevooisde vioolklanken ontwaren. Omdat eindstation Utrecht al in zicht kwam, gooide de violist er nog een toegift uit. Het inzetten van In Holland staat een huis en de daarbij geboden vocale ondersteuning van een aantal bejaarden, besloten mij om toch maar mijn iPod uit mijn broekzak te pakken.

Soms maak ik mensen wijs dat ik Russisch praat

Dat gaat van:"Berezutsky akinfeev pomazan"

Ik zeg dan niet dat het hier om voetballers gaat

Maar dat ik gewoon heel goed met taal kan